یاد فرشته‌های شجره طیبه؛ اول مهر بدون ۱۲۰ کودک خالی است

به گزارش قشم نیوز، پاییز به خانه‌ها آمد و امروز اول مهر است؛ روزی که در تقویم ایرانی، از دوران کودکی با بوی کیف نو، دفترهای سفید و هیجان دیدن معلم جدید همراه است. در بسیاری از خانه‌ها، از دیشب کیف‌ها کنار در گذاشته شده، دفترها ورق خورده و مدادها تراشیده شده‌اند و والدین بارها به فرزندان خود یادآوری کرده‌اند که چیزی را فراموش نکنند. بچه‌ها از شب گذشته به زنگ مدرسه فکر می‌کردند؛ به دوستی که صبح قرار بود ببینند، به نیمکتی که دوباره بر روی آن خواهند نشست، به معلمی که نامشان را از روی فهرست خواهد خواند و به زنگ تفریحی که آغازگر اولین بازی سال تحصیلی خواهد بود.

اما در میناب، مدرسه شجره طیبه امروز با واقعیتی تلخ مواجه است؛ ۱۲۰ دانش‌آموز دیگر در میان ما نیستند. اگر آنها بودند، دیشب باید کیف مدرسه‌شان را آماده می‌کردند، دفتر و کتاب‌هایشان را درون کیف می‌گذاشتند و برای یک سال دیگر درس خواندن آماده می‌شدند؛ سالی که قرار بود آنها را به آینده نزدیک‌تر کند. قرار بود در صف صبحگاهی بایستند، سرود بخوانند، با هم بخندند و در یک نیمکت، ماجرای تعطیلات تابستان را برای یکدیگر تعریف کنند. کدام مادر تصور می‌کرد که این آخرین باری است که فرزندش را به مدرسه می‌فرستد؟ کدام پدر فکر می‌کرد روزی برسد که به جای پرسیدن «امروز مدرسه چه خبر بود؟» باید با عکس فرزندش صحبت کند؟ کدام خواهر یا برادری باور می‌کرد که امسال باید تنها به مدرسه برود؟ هیچ‌کس برای چنین روزی آماده نبود.

آن بچه‌ها قرار نبود به نام و عکس روی یک بنر تبدیل شوند. آنها قرار بود بزرگ شوند، درس بخوانند، شغل پیدا کنند، خانواده تشکیل دهند و هرکدام به نوعی سهم خود را در آینده این کشور ایفا کنند. برخی از آنها شاید هنوز نمی‌دانستند که می‌خواهند چه کاره شوند؛ یکی ممکن بود پزشک شود، دیگری معلم، یکی مهندس، یکی خلبان و دیگری شاید مسیری را انتخاب می‌کرد که هیچ‌کس امروز نمی‌تواند حدس بزند. اما یک موشک، تمام این «شاید»ها را از خانواده‌هایشان گرفت.

در شجره طیبه، تنها دانش‌آموزان نبودند. معلمانی نیز بودند که قرار بود امروز دوباره در کلاس حاضر شوند، نام دانش‌آموزانشان را صدا بزنند، دفتر مشق‌ها را بررسی کنند و برای آنها درس بدهند. ۲۶ معلم و کارمند این مدرسه نیز در میان جان‌باختگان بودند؛ افرادی که روزی با همان کیف و دفتر به مدرسه رفتند و بعدها تصمیم گرفتند زندگی‌شان را وقف آموزش بچه‌های این سرزمین کنند. و حالا امروز اول مهر است؛ بدون آنها.

شاید تلخ‌ترین تصویر اول مهر امسال همین باشد: کودکانی که باید صبح زود بیدار می‌شدند، لباس مدرسه می‌پوشیدند و به کلاس می‌رفتند، اما جای آنها را سکوت پر کرده است. کلاس‌هایی که باید پر از خنده و پرسش و شیطنت می‌بودند، امسال سرد و خالی‌اند. برای مادران شجره طیبه، پذیرش این واقعیت آسان نیست. آیا می‌توان به سادگی باور کرد که کودکی که دیروز در خانه می‌دوید، دیگر قرار نیست در را باز کند و وارد شود؟ آیا ذهن یک مادر به این راحتی می‌پذیرد که دیگر صدای فرزندش را از اتاقش نخواهد شنید؟ این داغ با رسیدن اول مهر بزرگ‌تر و سخت‌تر شده است؛ زیرا هر صدای زنگ مدرسه، هر صدای خنده بچه‌ها در کوچه و هر کیف مدرسه‌ای که در دست کودکی دیگر دیده می‌شود، می‌تواند خاطراتی را در ذهن این خانواده‌ها دوباره زنده کند.

در سوی دیگر، خانواده‌هایی هستند که امسال فرزندشان را با نگرانی بیشتری به مدرسه می‌فرستند. جنگ هنوز برای آنها به پایان نرسیده است. طبیعی است که پدر و مادری که ماه‌ها پیش فرزندش را با خیال یک روز عادی به مدرسه فرستاده و سپس با یک فاجعه مواجه شده، امروز هنگام بدرقه کودک خود هزاران فکر در سر داشته باشد: آیا مدرسه امن است؟ اگر اتفاقی بیفتد چه؟ اگر دوباره صدای انفجار آمد، چه کسی از بچه‌ها مراقبت می‌کند؟ اینها سؤال‌های ساده‌ای نیستند؛ سؤال‌های پدر و مادری است که دیگر نمی‌تواند امنیت مدرسه را یک امر بدیهی فرض کند.

حمله به شجره طیبه حالا تنها یک خبر مربوط به ماه‌های گذشته نیست. اثر آن در اولین روز سال تحصیلی جدید، در کلاس‌های درس، در خانه‌های داغدار و حتی در اضطراب خانواده‌هایی که هنوز کودکانشان را به مدرسه می‌فرستند، ادامه دارد. هیأت حقیقت‌یاب مستقل سازمان ملل نیز در گزارش اخیر خود اعلام کرده است که «دلایل معقولی» وجود دارد که نشان می‌دهد آمریکا در حمله به مدرسه شجره طیبه مرتکب جنایت جنگی شده است. اما فارغ از هر گزارش و هر عنوان حقوقی، یک واقعیت انسانی همچنان در برابر ماست. امروز اول مهر است و ۱۲۰ کودک نیستند. کیف‌هایشان دیگر در گوشه اتاق نیست. دفترهایشان برای مشق امروز باز نمی‌شود. هیچ‌کدام از آنها منتظر زنگ تفریح و دیدن دوستانشان نیستند.

این شاید ساده‌ترین تصویری باشد که می‌تواند عمق فاجعه شجره طیبه را نشان دهد. ۱۲۰ کودک فقط ۱۲۰ عدد نیستند؛ ۱۲۰ آینده‌اند که قرار بود از امروز، از همین مدرسه، ساخته شوند.