قهرمانان اربعین؛ کسانی که هرگز دیده نمیشوند
اربعین فقط روایت میلیونها زائر نیست؛ داستان کسانی است که بیصدا ستونهای این اجتماع بزرگ را برپا نگه میدارند و با تلاششان نظم و همبستگی راهپیمایی را زنده نگه میدارند. به گزارش قشم نیوز
به گزارش قشم نیوز، با فرا رسیدن اربعین، معمولاً نخستین تصویر، دریایی از جمعیت است که از جاده نجف تا کربلا گام برمیدارند. قابهای هوایی، سیل انسانها را به نمایش میگذارند و رسانهها از رکوردها، آمارها و گستره این اجتماع سخن میگویند. اما واقعیت این است که اربعین را از ارتفاع نمیشود دید؛ برای درک آن باید سر را پایین آورد، به کنار جاده رفت، پشت موکبها ایستاد و میان مردمانی قرار گرفت که معمولاً در کانون توجه دوربینها نیستند.
شاید مهمترین ویژگی اربعین، نه تعداد زائران، بلکه شمار کسانی باشد که آگاهانه ترجیح میدهند دیده نشوند. در روزگاری که برخی از فعالیتهای خیرخواهانه با یک عکس، ویدئو یا یک پست در شبکههای اجتماعی همراه میشود، در مسیر اربعین هنوز کسانی حضور دارند که بهترین لحظههای خدمت را در سکوت زندگی میکنند؛ نه نامی برای خود نصب میکنند، نه چشم انتظار قدردانیاند و نه حتی مطمئناند زائری که به او یاری رساندهاند، فردا چهرهشان را به یاد خواهد آورد.
ستونهایی که در قاب دوربین جا نمیگیرند، از صبح زود و پیش از بیدار شدن بسیاری از زائران، کار خود را آغاز میکنند؛ شستن دیگها، جارو کردن محوطه، پر کردن مخزنهای آب و آماده کردن صبحانه. همزمان، گروههای دیگری نیز مشغول جمعآوری زباله، تعمیر وسایل، شستن ظرفها و مهیا کردن وعدههای بعدی غذا هستند. این روند پایان ندارد؛ خدمت در این مسیر، شیفت اداری ندارد و کسی برای آن ساعت پایان کار اعلام نمیکند.
در بخشهای دیگر، نیروهای امدادی بیوقفه به درمان زائران میپردازند؛ از تاول پاها و گرمازدگی گرفته تا خستگی و بیماری. چند قدم آنطرفتر، مترجمی میان دو زائر از دو کشور مختلف پل ارتباطی میشود. رانندهای ساعتها در ترافیک میایستد تا زائری را به مقصد برساند. رفتگری نیز پیش از آنکه زائران بیدار شوند، مسیر را برای عبور میلیونها نفر آماده میکند. اگر هر کدام از این حلقهها برای چند ساعت از حرکت بایستد، عظمت این اجتماع دچار اختلال میشود؛ با این حال، کمتر کسی نام آنها را میداند.
اربعین؛ مدرسهای برای گمنامی. شاید یکی از مهمترین درسهای اربعین همین باشد: ارزش یک کار، به دیده شدن آن نیست. در فرهنگ امروز، موفقیت اغلب با میزان دیده شدن سنجیده میشود؛ تعداد دنبالکنندگان، میزان بازدید، تعداد عکسها و حجم توجهی که یک فرد دریافت میکند. اما اربعین منطق متفاوتی دارد؛ اینجا گاهی کسی که بیشترین زحمت را کشیده، کمترین تصویر را از خود ثبت کرده است. چه بسیار موکبهایی که تنها خدا نام صاحب اصلیشان را میداند و چه بسیار خانوادههایی که ماهها پسانداز کردهاند تا چند روز از زائران پذیرایی کنند، بیآنکه حتی یک بار نامشان در رسانهای منتشر شود.
این گمنامی ضعف اربعین نیست؛ بلکه یکی از زیباترین جلوههای آن است. جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به الگوهای تازه نیاز دارد؛ الگوهایی که موفقیت را نه با تصاحب جایگاه، بلکه با اثرگذاری تعریف میکنند. اربعین هر سال میلیونها نفر را با چنین الگویی روبهرو میکند. در این مسیر، خدمت یک شعار نیست؛ سبک زندگی است.
کسی که لیوان آبی تعارف میکند، کسی که کفش زائری را واکس میزند، کسی که ویلچر یک سالخورده را چند کیلومتر هل میدهد یا فردی که نیمهشب مشغول شستن ظرفهاست، همه در حال ساختن سرمایهای هستند که با پول قابل اندازهگیری نیست. این سرمایه همان احساس امنیت، آرامش و همبستگی است که زائر با خود به خانه میبرد.
روایتهایی که باید بیشتر دیده شوند. رسانهها وظیفه دارند عظمت اربعین را روایت کنند، اما شاید زمان آن رسیده باشد که از قابهای تکراری فاصله بگیرند. عظمت این اجتماع فقط در تعداد زائران یا طول مسیر خلاصه نمیشود؛ بلکه در هزاران روایت کوچک نهفته است که هر کدام میتواند تصویری کامل از فرهنگ خدمت، ایثار و همدلی ارائه دهد. روایت مادری که فرزندش را از کودکی با خدمت به زائران آشنا کرده، جوانی که مرخصی سالانهاش را برای خادمی کنار گذاشته، پزشکی که مطبش را چند روز تعطیل کرده تا در درمانگاه مسیر خدمت کند یا رفتگری که پیش از طلوع آفتاب، جاده را برای عبور میلیونها نفر آماده میسازد؛ اینها همان قهرمانان واقعی اربعیناند.
اربعین را باید از کنار جاده خواند. اگر اربعین را فقط از روی تصاویر هوایی قضاوت کنیم، عظمت جمعیت دیده میشود؛ اما اگر کنار جاده بایستیم و به دستهای پینهبستهای نگاه کنیم که بیوقفه در حال خدمتاند، عظمت انسان را خواهیم شناخت. شاید ماندگارترین تصویر اربعین نه پرچمهای برافراشته باشد و نه ازدحام زائران؛ بلکه دستانی باشد که بیآنکه شناخته شوند، دیگران را بلند میکنند، خستگی را از دوششان برمیدارند و راه را برای ادامه سفر هموار میسازند.
اربعین هر سال قهرمانان بسیاری را در دل خود پرورش میدهد؛ قهرمانانی که نامشان در تیترها نمیآید، اما اگر نباشند، بزرگترین اجتماع انسانی جهان نیز آن شکوه همیشگی را نخواهد داشت. شاید راز ماندگاری این راه نیز همین باشد؛ ستونهایی که بر دوش انسانهایی استوار است که بزرگترین افتخارشان، دیده نشدن و خدمت کردن است.
بدون نظر! اولین نفر باشید