میناب و معلمان فداکار: نگهبانان جان انسان‌ها در کنار آموزش انسانیت

به گزارش قشم نیوز، امروز که روز معلم نامگذاری شده است، ناخودآگاه به یاد میناب می‌افتم؛ شهری که نخل‌هایش سال‌هاست گواه صبوری مردمش بوده‌اند. در میان تمام یادها، نام مدرسه «شجره‌طیبه» به عنوان یادگاری روشن در ذهن‌ها باقی مانده است؛ جایی که روزگاری صدای الفبا در آن طنین‌انداز بود و اکنون یاد شهیدانی را در خود جای داده که درس ایثار را با جان خود نوشتند. مدرسه برای ما همیشه با بوی دفتر نو، گچ و تخته سیاه همراه است؛ بوی زنگ‌هایی که کودکی را به آینده پیوند می‌زنند. اما شجره‌طیبه میناب روزی متفاوت در تاریخ رقم زد. در آنجا معلمانی بودند که نه تنها آموزگار واژه‌ها، بلکه نگهبان جان شاگردانشان شدند؛ معلمانی که در لحظه خطر، به جای فرار، با آغوش خود پاسخ دادند.

در روایت‌هایی که از آن روزها باقی مانده، چیزی فراتر از یک حادثه شنیده می‌شود. در میان گرد و غبار و ویرانی، دستانی وجود داشت که هنوز گرمای مهر را در خود داشت. معلمانی که در آخرین لحظات کنار شاگردانشان ایستادند؛ گویی کلاس درسشان ناگهان به میدان امتحانی بزرگ تبدیل شده بود، امتحانی که پاسخ آن را با جان خود نوشتند. شاید در هیچ کتاب درسی ذکر نشده باشد که معلم گاهی باید از جان خود دفاع کند؛ اما آن‌ها این سطر نانوشته را به زیباترین شکل معنا کردند. زمانی که سقف‌ها فرو می‌ریزند و زمین بی‌قرار می‌شود، آنچه باقی می‌ماند تنها ایمان و مسئولیت است؛ همان چیزی که در دل معلمان شجره‌طیبه موج می‌زد.

دانش‌آموزان برای معلم تنها نام‌هایی در دفتر حضور و غیاب نیستند. هر یک از آن‌ها جهانی از امید هستند؛ نهالی که معلم سال‌ها با صبر و عشق از آن مراقبت می‌کند. شاید به همین دلیل است که در لحظه خطر، غریزه معلمی به غریزه مادری و پدری تبدیل می‌شود؛ آغوشی که بی‌درنگ برای حفظ کودکی از گزند زمانه گشوده می‌شود. امروز وقتی از معلم صحبت می‌کنیم، تنها از شغلی شریف سخن نمی‌گوییم. معلمی نوعی عهد است؛ عهدی میان انسان و آینده. معلمان شهید شجره‌طیبه این عهد را تا آخرین لحظه حفظ کردند و نشان دادند که تعلیم و تربیت گاهی از مرز کلاس فراتر می‌رود و به بلندی ایثار می‌رسد.

میناب این روزها همچنان با نخل‌هایش زندگی می‌کند و کودکانش به تحصیل ادامه می‌دهند. اما در حافظه این شهر، نام آن معلمان همچون چراغی خاموش‌نشدنی باقی مانده است. چراغی که هر بار زنگ مدرسه‌ای به صدا درآید، گویی دوباره روشن می‌شود. روز معلم بهانه‌ای است برای یادآوری همین چراغ‌ها؛ برای بیان اینکه در گوشه‌ای از این سرزمین، معلمانی بودند که درس آخرشان را نه بر تخته، بلکه بر صفحه تاریخ نگاشتند. یادشان در دل مردم ایران زنده است و نامشان همچون نوری آرام، راه فردای این سرزمین را روشن می‌کند.