کیشایر؛ بازگشت یک دارایی راهبردی به منطق توسعه
توقف واگذاری کیشایر را باید فرصتی برای اصلاح حکمرانی و احیای نقش توسعهای این ایرلاین دانست.
استانها به گزارش قشم نیوز، آنچه در روزهای اخیر در خصوص توقف واگذاری شرکت هواپیمایی کیشایر اتفاق افتاده، تنها یک تصمیم اداری یا عقبنشینی از یک فرآیند خصوصیسازی نیست؛ بلکه نشاندهنده بازگشت به درک صحیحتری از مفهوم «دارایی راهبردی» در اقتصاد مناطق آزاد است. واکنش مثبت مردم، فعالان اقتصادی و سرمایهگذاران کیش به این تصمیم، بیش از آنکه احساسی یا مقطعی باشد، ریشه در تجربه زیسته اقتصاد جزیره و پیوند عمیق آن با حملونقل هوایی دارد.
در نگاه غالب رسانهای، تمرکز بر حمایت اجتماعی از تصمیم دولت یا نقد روند واگذاری بوده است؛ اما زاویه مغفول، نسبت میان کیشایر و حکمرانی اقتصادی جزیره است. کیشایر صرفاً یک بنگاه اقتصادی نیست که بتوان آن را جدا از زیستبوم توسعهای کیش تحلیل کرد، بلکه بخشی از زیرساخت حکمرانی گردشگری و تجارت این منطقه به شمار میرود؛ زیرساختی که نبود یا تضعیف آن، مستقیماً به اختلال در کل زنجیره ارزش منتهی میشود.
کیشایر؛ ابزار حکمرانی یا بنگاه صرف؟ کیشایر از بدو تأسیس با مأموریتی فراتر از سودآوری کوتاهمدت شکل گرفت. این ایرلاین قرار بود پیشران اتصال کیش به سرزمین اصلی، تسهیلگر ورود گردشگر و تضمینکننده تداوم جریان اقتصادی جزیره باشد. تجربه سالهای ابتدایی فعالیت این شرکت نشان داد که وقتی منطق مدیریتی آن بر توسعه بازار، ثبات پروازی و هماهنگی با سیاستهای منطقه آزاد استوار باشد، کیشایر میتواند به یکی از موفقترین ایرلاینهای کشور تبدیل شود.
مشکل از جایی آغاز شد که این شرکت، بهتدریج از جایگاه توسعهای خود فاصله گرفت و در چرخهای از بلاتکلیفی مدیریتی و تصمیمات مقطعی گرفتار شد. قرار گرفتن در صف واگذاری، بدون تعریف روشن از آینده مأموریت شرکت، عملاً کیشایر را وارد دورهای از انجماد سرمایهگذاری کرد؛ دورهای که نه امکان نوسازی ناوگان فراهم شد و نه انگیزهای برای توسعه مسیرهای پروازی باقی ماند.
پیامدهای پنهان واگذاری بر اقتصاد جزیره کاهش سهم کیشایر از بازار پروازهای ورودی به جزیره، تنها یک عدد آماری نیست. هر پروازی که حذف میشود یا با بینظمی انجام میگیرد، به معنای کاهش ضریب اشغال هتلها، افت رونق بازارها، کاهش درآمد کسبوکارهای خرد و در نهایت تضعیف چرخه اقتصاد محلی است. در جزیرهای که اقتصاد آن بهطور مستقیم به گردشگری وابسته است، حملونقل هوایی نه یک خدمت جانبی، بلکه ستون فقرات توسعه محسوب میشود.
از این منظر، نگرانی فعالان اقتصادی کیش درباره واگذاری کیشایر، نه از سر مخالفت با بخش خصوصی، بلکه ناشی از تجربهای بود که نشان میداد خصوصیسازی بدون طراحی مدل حکمرانی متناسب، میتواند به تضعیف منافع عمومی منجر شود.
فرصت تازه برای بازتعریف حکمرانی شرکتی دستور توقف واگذاری کیشایر و بازگشت مدیریت آن به سازمان منطقه آزاد کیش تا پایان سال دوم برنامه هفتم، فرصتی کمنظیر برای بازسازی این شرکت فراهم کرده است. فرصتی که اگر به اصلاح ساختار مالی، شفافسازی مدیریتی و تعریف مأموریت روشن توسعهای منجر نشود، به سادگی از دست خواهد رفت.
انتظار افکار عمومی کیش، نه صرفاً حفظ مالکیت، بلکه احیای کارکرد واقعی کیشایر است؛ ایرلاینی که بتواند با پروازهای منظم، قیمتگذاری هوشمند و توسعه مسیرهای هدفمند، دوباره به موتور محرک گردشگری جزیره تبدیل شود. تحقق این هدف، مستلزم آن است که کیشایر نه بهعنوان یک شرکت زیانده یا قابل واگذاری، بلکه بهمثابه یک ابزار سیاستگذاری اقتصادی دیده شود.
توقف واگذاری کیشایر اگر به این بازنگری منجر شود، میتواند نقطه عطفی در تاریخ اقتصاد کیش باشد؛ نقطهای که در آن، توسعه بر منطق کوتاهمدت درآمدی غلبه میکند و داراییهای راهبردی، جایگاه واقعی خود را در نظام تصمیمگیری بازمییابند.
بدون نظر! اولین نفر باشید